امير رضى اللَّه عنه بشخصه منظور افتاد ، و در آيت دوستى به وصف ايمان كه عام است مفاد شده بود ] . أقول : از اين كلام ثابت مىشود كه مودت و محبت جناب امير المؤمنين عليه السّلام مثل ايمان بجناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله بوده ، و عظمت و جلالت و اهتمام آن بمرتبه‌اى بود كه اگر كسى جناب امير المؤمنين عليه السّلام را به وصف عام ايمان دوست دارد ، دوستى او معتبر نمىشود ، و مثل او مثل كسى ايمان به نبوت جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله در جملهء ديگر انبياء آرد ، و نام آن حضرت بالخصوص نگيرد كه اين ايمان معتبر نمىشود . پس محبت و مودت آن جناب بالخصوص مثل ايمان بجناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله و سلم بالخصوص لازم و واجب است ، و ظاهر است كه هر گاه محبت و مودت جناب امير المؤمنين عليه السّلام بمثابه ايمان بجناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله باشد ، و عظمت اين مودت بمرتبه رسد كه اتيان به آن به لحاظ وصف عام معتبر نباشد ، افضليت آن حضرت بالبداهة ثابت خواهد شد ، كه خلفاى ثلاثه را اين مرتبه حاصل نبود ، و افضل متعين است براى خلافت حسب دلائل قاطعه ، حتى كه والد ماجد مخاطب هم اعتراف به آن دارد ، و در كتاب « ازالة الخفا » كه خود مخاطب كثير الحياء باغراق مدح و ثنا و تبجيل و اطراء آن نموده ، بشرح و بسط بيان كرده . و كابلى سؤال هدايت را بحب كسى ، دليل قطعى مفضوليت سائل ، و برهان افضليت محبوب دانسته ، چنانچه در « صواقع » در مكايد گفته : [ الرابع و الخمسون اشاعة ما يروون من الموضوعات ان اللَّه تعالى أمر نبيه سيد الرسل أن يسأله ان يهديه الى حب علي كما يجيء ان شاء اللَّه تعالى . فينخدع الخدوع و يوقن ان من أمر اللَّه سيد رسله ان يسأله ان يهديه الى حبه ، فهو أفضل